|
Billenkoek
De
kamer was groot en ouderwets ingericht, alles leek zwaar,
de eikenhouten lambriseringen, de met dik leer beklede oorkleppenfauteuils
en het enorme bureau, overdekt met papieren. In de open haard
brandde een vuurtje van beukenblokken. Lord Livingstone zat
aan het bureau met een somber gezicht wat in de papieren te
bladeren, hij was al dik in de vijftig maar nog niet helemaal
grijs. Zijn volle typisch engelse snor gaf hem een streng
aanzien. Hij keek op van zijn paperassen en legde ze toen
met een ontevreden grom neer. Hij stond op en schelde met
het belkoord. Vrijwel onmiddellijk betrad de butler het vertrek.
"U heeft gebeld, meneer?" vroeg hij op afgemeten toon.
"Stuur miss Smith hierheen," zei zijn meester zonder van zijn
papieren op te kijken.
"Tot uw dienst, meneer" zei de butler en verwijderde zich.
Een minuut later kwam miss Smith binnen nadat ze had aangeklopt.
"U wilde me spreken, meneer?" vroeg ze.
Miss Smith was voor in de dertig en al meer dan vijf jaar
de gouvernante van zijn kinderen. Ze had lang donker haar
dat was opgestoken en droeg een oudroze mantelpakje met een
hooggesloten kraagje. Kaarsrecht stond ze voor het bureau.
"Ja, miss Smith," zei hij, "ik wilde u spreken, er is mij
ter ore gekomen dat u mijn oudste dochter heeft betrapt op
het plegen van ontuchtige handelingen met een lid van het
lager personeel."
"Ja, meneer," zei ze bedremmeld.
"Mag ik dan van u de reden vernemen waarom u heeft verzuimd
dit rechtstreeks aan mij te melden?" Zijn stem kreeg een lage
dreigende klank.
"Ja meneer," zei ze "ik achtte het incident van onvoldoende
belang om u er mee lastig te vallen meneer."
"Bent u niet met mij eens dat ik hier de enige ben die kan
en mag oordelen over wat wel en niet van voldoende belang
is in dit huishouden, miss Smith?"
Ze sloeg haar ogen neer.
"Weet u dat ik u hiervoor kan ontslaan, miss Smith? Ik kan
u zo met een slecht getuigschrift de laan uitsturen."
"Alstublieft meneer" , stamelde ze. "Ontslaat u mij niet,
het spijt me, ik zal in het vervolg alles aan u melden meneer."
"Het spijt u, miss Smith?" Hij stond langzaam op. "Wanneer
ik u niet ontsla zal ik toch genoodzaakt zijn andere maatregelen
te nemen."
"Ja meneer", zei ze. "Doet u met me wat u wilt maar ontsla
me alstublieft niet, meneer."
"Trek dan uw jasje uit miss Smith," beval hij.
Ze trok haar jasje uit en legede het over een stoel.
"Trek uw rok uit, miss Smith."
Ze deed het, ze maakte de lange rok los en liet deze op de
grond glijden waarna ze eruit stapte. Nu stond ze in haar
hooggesloten bloes en zwarte kousen met jarretels op haar
hooggehakte pumps.
"Draait u om miss Smith."
Er kwam een zeer dwingende klank in zijn stem. Ze draaide
zich om, om haar mollige witte billen zat een klein broekje
met twee strikken op de heupen vastgemaakt.
"Uw broekje uit, miss Smith" zei hij langzaam.
Ze maakte de strikjes los en liet het broekje op de grond
vallen. Haar vlezige kont was nu geheel ontbloot.
"U weet wat u te wachten staat, miss Smith, ga op uw knieën
in die stoel."
Ze trippelde naar de fauteuil en knielde gehoorzaam, met haar
handen pakte ze de rugleuning. Hij nam het rietje uit een
la van zijn bureau. Angstig keek ze om.
"Kunt u tellen miss Smith?" vroeg hij grommend.
"Ja meneer", zei ze, haar adem klonk gejaagd, ze sidderde,
ze kende het rietje.
"U krijgt er tien, Miss Smith, en bij elke tik zult u zeggen:
"dank u meneer", nietwaar."
"Ja meneer," kreunde ze.
Onmiddellijk zwiepte het rietje hard over haar billen. "Au!"
gilde ze, "dank u meneer."
Hij telde de slagen, het rietje zwiepte en petste op haar
billen, vuurrode striemen achterlatend, ze gilde en jammerde:
"dank u meneer, dank u meneer."
Zijn ademhaling ging ook steeds sneller en bij de tiende slag
brak het zweet hem uit. Met zijn vlakke hand streelde hij
de gestriemde kont van de vrouw. Haar ogen stonden vol tranen.
"Sta op miss Smith."
Ze stond op, met één hand over haar getekende achterwerk wrijvend.
"Op uw knieën, hier voor me."
Ze knielde gedwee voor hem, ze voelde haar achterste gloeien.
Ze zag nu dat hij duidelijk een erectie had.
"Bied uw excuses aan miss Smith" zei hij.
"Ik bied u mijn nederige excuses aan meneer," zei ze zacht.
"Ik heb mij onbehoorlijk gedragen en dank u voor de straf
meneer."
"Wilt u nog meer straf, miss Smith?" Zijn gezwollen lid klopte
nu werkelijk als een oordeel in zijn broek.
"Alstublieft meneer, ik heb het verdiend," zei ze bedeesd
en toch begerig.
"Bukt u over het bureau miss Smith," zei hij hees. "U krijgt
er nog tien en elke keer dat u vergeet dank u te zeggen komen
er twee bij."
"Jawel meneer, Alstublieft meneer", murmelde ze, ze liet haar
bovenlichaam op het bureau rusten, haar roodgeslagen kont
omhoog, opnieuw werd ze geranseld. Ze jammerde en huilde van
de pijn.
"Dank u meneer, dank u meneer," hijgde ze. Na de tiende slag
kon hij zich niet meer inhouden, zijn handen gleden gretig
over haar gemartelde achterwerk, haar bijna hysterisch snikken
had hem tot het uiterste opgewonden. Nu bevrijdde hij zijn
kloppende orgaan en richtte hem op haar lekkende spleet. Zonder
moeite gleed hij naar binnen. Haar snikken ging over in hijgen.
Al na een paar stoten, kreunde ze dat ze kwam. Hij pompte
hem er tot z'n ballen in en ging af als een brandslang, spoot
haar samentrekkende schede vol, het droop langs zijn stam
naar beneden. Hij trok zich uit haar terug en veegde zijn
nog harde lid af aan een schone zakdoek, reguleerde zijn ademhaling.
"Dat is dan geregeld, miss Smith, u kunt aanblijven, maar
pas op uw tellen. U kunt gaan."
Ze kleedde zich aan, lord Livingstone veegde met een schone
zakdoek zijn voorhoofd af.
|
